Płyną dni

Płyną dni. Ja tęsknię za tym, czego nie mam

Z palców spływa czas, jak piaskowy pył

Każde piasku ziarno to mogiła senna

Znicze z ziaren wspomnień co dzień stawiam im.

Biorę w garść codzienność, ja menedżer dni

I peany ślę – te na własną cześć

Już minęły czasy urodzajnych chwil

Brać się do roboty! Za coś trzeba jeść

Na garnuszku śmierci wpija we mnie się

Archetyp twych piersi, które chciałbym zjeść

„Nie” wypowiedziane ma straszliwą moc

Ty zagarniesz  łóżko, mi zostanie koc

Alkoholu łyk, wiersza słowa dwa

Im dalej-odwraca się zależność ta

Jeszcze kropel pięć. Dlaczegóż by nie?

Wyrżnę głową w stół, zbudzę rześki się.

Opadnę powoli jak po bitwie kurz

W kalendarzu  więcej nie znajdziesz mnie już

Na wąskim balkonie zamknij za mną drzwi

Stłumisz chłód poranka, zdławisz śmierci krzyk.

Na balkonie wąskim omieć z piasku gzyms

Niech mnie porwie wiatr, ja zamieszkam w nim.

Niech mnie zmieni w pył znad urodzajnych pól

Albo w sól twych łez, co za mną potoczą się  w dół.

2 lipca 2011