To nie jest tak

To nie jest tak, że wygram dla nas wszystkie bitwy, to nie tak, to mit

Ani że się poddaję i z twarzy ocieram łzy bezsilną ręką

Musimy mieć siebie jak pies miskę pełną a melodia swój rytm

Na przekór włosom siwym wierzyć w te chwile, które kiedyś będą

Zostaną po nas zapalniczki schowane po kieszeniach płaszcza jak tani łup

podeszwy schodzone i parasol rozdarty rzucony w kąt od niechcenia

plany co spłyną po dachach czasu rynny wyrzucą na codzienny bruk

i rozbiją o bruk, lecz przecież nawet boso po czymś stąpać trzeba

Gdyby prawda była prosta jak suita Griega opus czterdzieste, część dwa

A nie jak zawsze za krótka pierzyna lub dziurawe rajstopy istnienia

I choć butelki Bordeaux czerwoność krwi opróżnimy szukając dna

Nie znajdziemy dna bo spełnienie nie zna końca i ukojenia

Łatwiej tęsknotą słów zaklinać szarże nadchodzących mar

Niż zardzewiałe szyldy niewinności wieszać na ganku  swych przemian

Lecz nawet gdy nas pochłonie piekielny wieczności żar

Wiem, że serc naszych bicie przepali go w siódme nieba

4 marca 2013